*** (Człowiek, co winien jest, ze ogród raju) - klp.pl
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Człowiek, co winien jest, ze ogród raju
Zmienił na drogę boleści pątniczą,
Gdzie jest spotkanie każde na rozstaju
A dni bez męki za radość się liczą,
Nieurodzajem gdzie każdy użątek,
Zawodem każda nadziei otucha,
A kresem płaczu nowych łez początek,
Co z serca wiecznie wezbranego bucha -
- Człowiek ten za to ma dziś taka chwile,
Że mu zazdroszczą tęczowe motyle;
Że nakłaniają doń słuch źdźbła mietlicy,
Aby dojść jego dziwnej tajemnicy;
Że się zlatują doń wiatry swawolne,
Zrozumieć tego ni pojąć niezdolne;
Że nawet świerszcze umilkły w zdziwieniu
I same swemu dziwią się milczeniu,
I nasłuchują zdumione, ciekawe:
Iż oto człowiek ten legł sobie w trawie
I ŚPIEWA !

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  Płyty Carusa - analiza i interpretacja
2  Charakterystyka poezji Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej
3  Miłość - analiza i interpretacja



Komentarze
artykuł / utwór: *** (Człowiek, co winien jest, ze ogród raju)







    Tagi: